Westerlingen

Toro y Moi - Causers of This (2010, Carpark)

2010-02-13T05:41:00.000-08:00

Toro y Moi - Causers of This
(2010, Carpark)

January isn’t even over yet and already can I present to you the sound of 2010. Chillwave will turn the tables this year. This up and coming genre making smart use of nostalgia and hipster imagery combined with influences like Animal Collective and 80s synth music is sure to grow a lot bigger in the following months. Every aspect fits perfectly with communities like Pitchfork who seem to be making out what’s popular these days. Well we can’t blame Toro y Moi for this cause this dude is only interested in making some very chill and catchy music. In this project we hear Chaz Bundick fusing everything ranging from lo-fi to synth pop. The created sound is something totally new but at the same time sounding very familiar. Nostalgia is kicking in when the 80s synthesizers are combined with the hazy echoed vocals and ambient textures. I can already imagine the sun setting while I’m cruising the Miami beach on a skateboard. This highly associative feeling in chillwave seems to be one of it’s strengths. There are no defined time measures, rhythms or a rule-book for making this music but all of the records seem to tap into the same vibe of nostalgia. Where Causers of This shines among the others is it’s vocal strength. Reminding a lot of other big shots in the echoed vocal-style like Panda Bear and any other Animal Collective related project Bundick manages to hypnotize and make the sun shine with his soothing voice. While every track presents new elements and other feelings this is one of the most cohesive albums I’ve heard in ages. Total highlights of the album are Minors & Thanks Vision but every track is a gem. Already a compete for the 2010 yearlist. If you can enjoy any of the following things you should go check out this album and chillwave in general: dream pop, lo-fi, Miami, walks on the beach, lollipops, shoegaze, hazy Sunday afternoons, sunglasses and icecreams.

Hadouken! - For The Masses (2010, Surface Noise)

2010-02-13T05:30:00.000-08:00

Hadouken! - For The Masses

(2010, Surface Noise)

Have Hadouken! finally lost their mind? I’ve been following this band ever since their first track That Boy That Girl and have to admit that everything they released is super catchy. I wasn’t completely satisfied with their first album as it seemed to be based around those first few tracks with a lot of fillers in-between. Hoping they had fixed this error and would present a out of this world follow-up this year I was really disappointed when For the Masses finally dropped. The “dark” visuals on the cover and the bands promo packs show the distinctive new direction H! is heading. Instead of glowsticks, big smiles and neon colors it’s all about suburbs, illegal parties and thunderstorms this time. It seems like they threw everything they stood for out of the window, just compare the covers of both albums and you’ll know what I mean. Not only visually but musically they changed in the same way. This album almost feels like some DJ went insane with a lot of different electronic styles an added some average vocal samples on top. The whole concept of them being a band is completely lost on here. To add to the drama, all the electronics are pretty cheesy and the dark mood is only partially achieved, ruined by the oversaturated beeps most of the time. Never have I heard such a bad Prodigy rip-off. It’s obvious they want to hop on the hype created by those guys but the overslept when talent was handed out. Is their nothing good to say about this album? Well yes, first single M.A.D. is a pretty catchy track and the two remixes of Turn The Lights Out(not sure if they will appear on the actual album) are pretty cool. Other than that Hadouken! Failed miserably at creating a proper album and succeeded perfectly at dismissing everything we loved about them.

Vampire Weekend - Contra (2010, XL)

2010-01-30T06:05:00.000-08:00

Vampire Weekend - Contra
(2010, XL)

This might be one of the most challenging albums to write. With a well received debut that got praised in most alternative press living up to expectations might be a bit too much for a relatively young band like Vampire Weekend. Founded in 2006 and releasing their self titled debut in 2008 based on popularity mostly created by blogs. It was sure that this years Contra was going to get a lot of coverage online. Fans of their first record can now breathe freely again, they lived up to the hype. As to be heard on the bands earlier material Vampire Weekend take influences from African popular music and many other genres. This wide list of influences is expanded even more on Contra with VW also taking some hints from the eighties, synth pop, Caribbean rythms and more oddities. With this big flow of different influences you can hear the band sometimes struggling to make Contra a cohesive whole. In the opening track Horchata this is best displayed by the somewhat strange combination of elements presented in that song. After that little rough start VW manages to stay on track and create a interesting and fun record that doesn’t show any signs of being a difficult second album. They sound a lot fuller thanks to all the little bits that are added in. Comparing it to their fabulous debut shows Contra as the more grown-up version of the childhood dreams presented on the self titled. They replaced some of the spontaneous energy for a more eclectic sound that will sure gain them many new fans.

Om, Lichens, Cam Deas, Spoono, Bas Verbeek

2010-01-30T05:55:00.000-08:00

Tilburg delivers again. Last Friday I went to see Om and Lichens play at the 013 venue, a slight look into the future with the Roadburn festival coming up in a few months. Last year Om played the festival and showed how less is more. First to play was Robert Lowe, known for his work in 90 Day Men, who put on a very nice soundscape under his Lichens pseudonym . Sitting on the front of the stage with just a chair, a few pedals and a guitar he started his set which was based around a few heavily looped vocals. Long howls, high notes, deep basses, Lowe shows a great range and a very powerful voice. Topping layer onto layer the soundscape thickens, finally completed with some fierce notes from the electric guitar. The created drones are very soothing and even a tad hypnotizing. Just when I’m about to dose off in the sweet sounds they disappear only leaving Roberts maniacal laughter to tell us it’s over. At only twenty minutes it was a bit short but the build-up and energy was delivered at the perfect moments, a very intense performance.

Lichens only leaves the stage for a short period cause when I enter the venue again I’m surprised to see not two but three people climb the stage. Next to Al Cisneros of Sleep and Emil Amos known from Grails we see Robert Lowe on stage for the second time that night. This explains the short powerful burst he gave us before even more. Just when I start imagining what Om might sound like as a three-piece the bass starts to rumble and the drums kick in. Om holds tight to the less is more principal of their albums and gives us a bunch of minimalistic drone/stoner compositions based around bass guitar and drums. Highlight of the night are of course the super tight drums and fills by Amos who isn’t placed centre stage for nothing. But tonight a few more elements are introduced, some minimal guitar, delayed vocals and a tambourine or two are added for an even stronger Arabic mood. I can already imagine the Arabian armies march when I listen to their dragging riffs that seem to go on forever. Unfortunately there is no such thing and after a well crafted set of minimalism I go home satisfied, knowing that I witnessed a very unique side of Om.

As a crack addict to his drugs I return to Tilburg the following day for another night of impressive music. This time it’s Vatican Analog that try to drop our jaws in the Zwijsenpand with a few unbelievably talented musicians. Not mentioned on the flyer or anywhere else but indeed playing is Bas Verbeek. This local seems a bit odd next to the acoustic guitars of the following acts. Verbeek starts his set of at a very low volume, combined with only candle light and the low turnout the mood is set for what turns out to be a very atmospheric performance. Lush and minimal guitar tones slowly fill the room until they fade out again. At this point I can’t really grab hold of the direction Verbeek is going but just when I start to doubt his concept the layers start to thicken. No more silence, layers are arranged very carefully and the volume goes up every time something is added to the sound palette. On top of the soothing guitar Verbeek starts doing some mantra-like vocals, ever so slightly changing tone and mood. At this point the volume has grown from very quiet to indeed pretty loud. Just when parts of the room start vibrating the sound is cut off only leaving his exposed voice die out in a very emotional scream. While I still feel this wasn’t the most fitting artist in this line-up I really enjoyed the performance.

Next up is my reason for visiting this show Cam Deas, a very young lad from Shetfield, who has fully mastered the 12 string guitar. Starting of with some really harsh and unorthodox notes he seems to be testing our patience but we sure get rewarded when the more melodic pieces come in. What is there to say about something so pure, so well executed? Cam Deas knows how to translate emotions or even stories through his very soothing acoustic soundscapes. The insane technique isn’t used for bragging rights but only to create something amazingly pure. He sure leaves everybody in the room wanting more. Unfortunately I have to miss Jack Allett due to travelling by train but if he delivered anything like his recorded work this sure has been equally hypnotizing and rewarding as Cam Deas. Just before I leave this great night of intimate music I manage to buy the Cam Deas/Spoono 12” I’ve been wanting to obtain for a few months.

Over the past week I’ve given the record quite a few listens and I have to say it really manages to capture these acts the way one has to experience them. Frozen Lakes and Icy Leaves is a much better listen on the vinyl then the myspace-rip I’ve been using all that time and still is my favorite Cam Deas track by far. Spoono which is the name Jack Allett used until a short while ago brings a few less complicated tracks. One might say they sound easy when you compare them to the other side but they are just as much filled with emotion. A very good combination is presented on this 12” and if you ever get the chance to see this combination perform live, go for it.

PS: If anybody went to see Savage Republic @ TAC last Sunday, how was it?

2009 Yearlist

2010-01-19T04:51:00.000-08:00

This is a repost, the previous one caused alot of problems with formatting.
Artists, albums and tags aren't marked in this post due to the insane amount.

What a crazy year indeed. Lots of great music, a few big dissapointments but when you do the math it all adds up to a great year for alternative music. While popular music was dominated by such freaks like Lady Gaga the alternative scene took a turn even further away from commercial. Keywords of 2009 in my opinion are noise-pop, lo-fi, psych-drone and folk. Same keywords could have been applied to the last few years but I feel like this is the first year that actually takes these genres a step further. As usual every genre still save got a post- version so people can now also enjoy post-black metal. Due to the diverse output and my even more so listening habbits every piece of music released this year will compete for spots in just one list. Seperate lists for 7"s or anything like that just take away from the good releases. If you manage to release a good piece of music it doesn't matter if it lasted six or forty minutes. Feast your eyes on the few selected records that really hit me this year:

01. Neon Indian - Psychic Chams

02. Washed Out - High Times

03. Bibio - The Apple and The Tooth

04. Sleigh Bells - Sleigh Bells
05. Vomir - Proanomie
06. Punch - Punch
07. Shogun Kunitoki - Vinonaamakasio
08. Ducktails - Ducktails
09. Best Coast - Make You Mine
10. Ilyas Ahmed - Goner
11. Peter Broderick & Machinefabriek - BlankGrey CanvasSky
12. Big Spider's Back - Warped
13. Tiny Vipers - Life on Earth
14. Peaking Lights - Imaginary Falcon
15. Ganglians - Monster Head Room
16. Black Dice - Repo
17. The Drums - The Drums
18. Millionyoung - Sunndreamm
19. Orphan Fairytale - Ladybird Labyrinth
20. Borgore - Goresteps Most Hated
21. Topaz Rags - Tarot Harem
22. Bygones - by-
23. Sun Araw - Heavy Deeds
24. Endless Endless Endless - Black Talisman
25. John Wiese - Circle Snare
26. Memory Tapes - Seek Magic
27. Small Black - Small Black
28. Real Estate - Real Estate
29. Psychedelic Horseshit - Shitgaze Anthems
30. Converge - Axe to Fall

Conclusions:
Looking a bit closer at the list a few interesting things can be seen. The relatively new genre chillwave is well represented as well as debut albums or fairly new bands. That can only mean that most of the longer lasting bands dissapointed this year and I'm sorry to say that is indeed the case. Ofcourse there are always exceptions and Axe to Fall it the prime example. Bieng a big fan of Converge for years that one gave me some mixed feelings on a first listen but after multiple spins it shows it's real face, a face melting slab of technical hardcore. Converge never let down.

Most of the hipsters are probably missing out two names(or many more) which would be Animal Collective and The XX, while both albums are really good they just didn't deserve to be on my personal list. The XX never got many repeated plays and I still go back to Strawberry Jam more than I do with MPP. Gotta give some love to My Girls though.

Also a bit left out in this list are heavy genres like hardcore and grindcore. I'm totally into that scene and everything about it but this year was a bit of a let down. Punch delivered a furious record and Magrudergrind presented us thier weakest record so far which means it was still pretty good. Other bands worth mentioning are Trash Talk, Spoonful of Vicodin and Wormrot. Yes I did indeed leave out Extreme Noise Terror, Insect Warfare and Napalm Death out on purpose. ENT still haven't found thier roots, Insect Warfare discovered money and bad noisecore and Napalm Death still try ever so hard to get rid of thier past. If you like these bands don't bother with the new stuff, just go spin some Holocaust in your Head, Scum and World Extermination.

As always, this year it was really cool to show an eclectic music taste in your list. This means lots bad records get listed from genres people don't know much about. Absolute winner in that spot this year is the new Raekwon, that was actually pretty generic and boring. Another regular in the eclecticness olympics is (MF) DOOM who bored us with his worst songs to date. By this time you already heard atleast three Extreme Noise Terror songs so go on, switch it with something good like A Tribe Called Quest 7" , just do it!

As always, Sunburned Hand of the Man released a lot of albums this year. And most of the time those are really good, so good I would put it in the list if it wasn't for a lack of identity between the albums. Just go pick some random ones and start listening, can't really go wrong with that.

In the end, heavy music lost and hipsters won this year. Chillwave bieng thier main defense, fresh combined with retro through a blender of good marketing and polaroids, let's hope they don't ruin this like noise-pop. I'm very curious to see how the sound will develop cause it's character is pretty limited. Sure can't wait for the crossovers to pop up and the tag turning into something even weirder. 2010 post-chillcore here we come!

PS: These would have made the list if it was a top 74:
A Broken Consort, AIDS Wolf, Amenra, Animal Collective, Atlas Sound, BATS, more Best Coast releases, Black Pus, Coming Up for Air, Cameron Wisch, Dreams of the Drowned, Emeralds, Girls, Grass Widow, Gucci Mane, Halflings, Hey! Tonal, High Wolf, Katadreuffe, Krallice, Kurt Vile, M.Pyres, Magik Markers, Midlake, Narrows, Planning for Burial, Pocahaunted, Purity Control, Scott Tuma & Mike Weis, Second Family Band, Silver Bullets, Smelly Magic, Sunn O))), Surfer Blood, Sylvester Anfang II, Thee Oh Sees, Toe, Vivian Girls, Wet Hair, Woburn House, Wooden Shjips, Woods, xBrainiax, xbxrx, Yakuza Heart Attack

Westerlingen revival-core

2010-01-13T12:57:00.000-08:00

Yeah that's right, this is the hippest thing around right now "westerlingen revival-core" is the sound of 2010, everything you should listen to in the upcoming year. To be totally hip and in about what fits in the wr-core tag you should bookmark this and remind yourself to check it everyday. First of I have three announcements:

1. Happy New Year in a fashionable late but still kind way. Yes I know it's already half way into the first month, but better late then never is the motto that keeps this blog go round.

2. I'm posting again, proven by this (badly written) article. This means new reviews of mostly 2010-albums and some goodies from last year.

3. We are now running in English (no shit sherlock). I couldn't resist the fame and wide audience, I apologize for all the bad grammar and stupid mistakes just deal with it.

Get your scopes on chillwave, up and coming genre supported by all the hip blogs and pitchfork so you know it's good or atleast a trend. I hate the term but love the music, takes you back to the 80's in a nice laid back miami way. More on this and my yearlist(I love lists) of 2009, soon!

PS: Go listen Toro y Moi.

Chronic Heist - Quick Fix with Repairs (2008, Knife Slits Water)

2009-10-20T12:18:00.000-07:00

Chronic Heist - Quick Fix with Repairs
(2008, Knife Slits Water)

Deel 2 van de van de 5 betreffende de releases van het label Knife Slits Water. Een erg toffe diy-zeefdruk siert de hoes van deze 7" en daar is op te lezen dat het hier om het trio Chronic Heist gaat. Een nogal onverwacht project voor deze drie uit Stockholm afkomstige figuren die eerder te vinden waren in verschillende post-hardcore formaties. Van deze roots is enkel de diy-houding overgebleven want de heren zetten nu een vreemde combinatie van goth-, glam-, en krautrock neer. Er is plaats voor experimenten en het swingt behoorlijk waardoor dit een stuk minder ouderwets klinkt dan je zou verwachten.

Met 45 toeren vlieg je snel over een klein stukje vinyl als dit heen en dus zijn er maar twee nummers te beluisteren op Quick Fix with Repairs. Beide zijn net over de vier minuten en doen verlangen naar meer. De eerste van de twee (titeltrack) klinkt opzwepend en erg catchy. Een elektrische piano en een psychedelisch klinkend basloopje wordt ondersteund door een felle en strakke drumbeat. Toch ligt het hoogtepunt in de vocals die erg veel weg hebben van het eerder gereviewde The Je Ne Sais Quoi (mogelijk dezelfde zanger aangezien de bands leden delen) die daar ietwat nasaal waren maar hier een stuk beter op hun plek lijken. Na dit energieke eerste nummer komt The Brigther Lights rustig aanhuppelen. De flow van dit nummer doet het meest denken aan een kibbelend beekje dat steeds net niet over zijn oevers gaat. Er zit een bepaalde onderhuidse spanning in die langzaam opbouwt naar het einde toe. Hier besluiten de heren gek te doen met een nogal onorthodoxe instelling op hun elektrische piano die verder vervreemd wordt door phasers/flangers waardoor het geluid uiteindelijk uit elkaar valt. Totaal absurd maar na het opbouwende gekibbel valt het mooi op zijn plaats. Een heerlijk maar veelste kort document van een band die zeker in staat moet zijn om een heel goed album neer te zetten. Helaas vind ik net uit dat ze ondertussen niet meer bestaan maar er blijkt nog wel een CD te koop te zijn dus daar ga ik nu snel even achteraan!

Review door: Kevin Jansen

Chronic Heist myspace

Knife Slits Water

The Je Ne Sais Quoi - Making Love With Time (2008, Knife Slits Water)

2009-10-20T11:31:00.000-07:00

The Je Ne Sais Quoi - Making Love With Time
(2009, Knife Slits Water)

Deel 1 van de van de 5 betreffende de releases van het label Knife Slits Water. Het gaat hier om een veelbelovend Nederlands label dat gevestigd is in Amsterdam, waar men ook shows organiseert. Op dit moment zijn er zeven verschillende releases te vinden met hun naam erop in vele verschillende genres. Deze worden allemaal in kleine oplages uitgebracht in mooie originele verpakkingen. De allereerste in het overtuigende lijstje is een 12" van het zweedse The Je Ne Sais Quoi. De verpakking is goed doordacht, op de hoes is een klok afgebeeld en het label van de LP dat door het grote gat te zien is beeld de wijzers af. Op het vinyl zelf is er alleen muziek te vinden op de A-kant, de andere kant is gereserveerd voor een zeefdruk van dezelfde klok. Doordat het vinyl zelf doorzichtig is lijkt het haast een picture disc te zijn.

Met een titel als Making Love With Time sluit dit natuurlijk goed aan op de beeldtaal, en ook de lyrics die achterop geprint zijn zien er overtuigend uit. Muzikaal blijft het na een aantal luisterbeurten ook overeind staan. Zoals ik via de Knife Slits Water website heb ontdekt heeft deze groep een aantal verschillende stijlen afgestruind voordat ze hier terecht kwamen. Ooit als een duo begonnen maar als snel uitgegroeid tot een vijftal, waarmee het debut album We Make Beginnings is opgenomen. Op de voorganger van deze EP, Rhythm, werdt de groep zelfs verder verbreed tot een zestal. Uiteindelijk legt deze vrij grote formatie een behoorlijk vlak maar toch aanstekelijk ouderwets (jaren 70) pop nummer neer dat leunt op een heerlijke synthpartij. Gelukkig is dat natuurlijk te weinig voor een 12" en worden we ook nog verwent met een track uit dezelfde opnamesessie die ons Rhythm bracht en een Easter Benny-remix van de titeltrack van die plaat. Op het tweede nummer gaat het er allemaal wat ingetogener aan toe, men leent iets meer richting een duistere kant en wekt hierdoor een sfeer op die erg doet denken aan de new-wave zoals men die in de jaren 80 maakte. Om het geheel af te sluiten is er nog een acid-house remix te vinden die ondanks het feit dat hij erg fijn klinkt toch een beetje ongepast aanvoelt. Over alle drie de nummers zijn de sterke punten duidelijk de synthpartijen en de goed gevangen tijdgeest, helaas soms ietwat beperkt door de vaak wat nasale vocalen. Al met al een heerlijke tijdmachine die met hun eigen draai er toch voor zorgt om ook fris te klinken.

Review door: Kevin Jansen

The Je Ne Sais Quoi myspace

Knife Slits Water

Topaz Rags - Tarot Harem (2009, Not Not Fun)

2009-10-19T14:17:00.000-07:00

Topaz Rags - Tarot Harem
(2009, Not Not Fun)

Power electronics zoals Prurient, dat was de trend eenn tijd terug in de kleine maar toch erg hippe noise-scene. Gelukkig is men daar ondertussen grotendeels mee gestopt want er zijn maar weinig mensen die schreeuwen in een microfoon zoveel passie mee kunnen geven. Om de hipheid te waarborgen moest er natuurlijk een nieuwe trend gevonden worden en dat gebeurde in de vorm van psych-noise. De hoeveelheid tapes, homemade cd-rs en 7"s waarmee we de laatste tijd overspoeld worden is gigantisch. Helaas blijkt er een heel groot verschil tussen de kwaliteit en de kwantiteit van dit genre waardoor ik meer dan eens een half uur verspil met het luisteren naar de meest slaapwekkende "drones" die men deze genretag durft te geven.

Ik had dan ook bijna niet de moeite genomen om me in Topaz Rags te verdiepen. Waarom kregen ze dan toch het voordeel van de twijfel? Dit was vooral te danken aan mijn vertrouwen in het Not Not Fun label, die koning zijn in het selecteren van parels uit een grote groep meuk. Ook het feit dat er een lid of leden van de formatie Pocahaunted hierbij betrokken is/zijn deed me vermoeden dat dit misschien toch goed zou zijn. Ik besloot uiteindelijk te gaan voor Tarot Harem, een EP uitgebracht op 7" vinyl, wat door zijn beperkte lengte me zou beschermen tegen een slaapverwekkende drone. Natuurlijk was ik na de eerste tonen al positief verrast, de aanwezigheid van Pocahaunted is zeker te horen in de even sterke sfeer die meteen wordt neergezet. Een lekkere lo-fi taperuis, wat minimale piano aangevuld met percussie die erg hypnotiserend werkt. Ook zijn de altijd herkenbare vocalen weer overgoten met echo's en is er soms een verloren trompet te herkennen. De herhaling van zowel piano als percussie en de mantra-achtige zangpartijen zorgen ervoor dat de tribal-mood er weer goed inzit. Al snel wordt duidelijk dat het opbouwen van een nummer totaal niet de bedoeling is van het trio dat vooral bezig is met psychedelisch rondzweven door hun eigen rituele uitspattingen. Soms vind ik het door de wel heel erg herhalende instrumentatie ietwat teveel op ritmes gebaseerd om er echt in weg te zakken. Dit wordt echter ruimschoots goed gemaakt met de ijzersterke vocalen en het heerlijk droevige sfeertje dat van begin tot eind deze EP overheerst.

Review door: Kevin Jansen

Topaz Rags myspace

Katadreuffe - Quel Gargantua (2009, Narrominded)

2009-10-19T13:34:00.000-07:00

Katadreuffe - Quel Gargantua
(2009, Narrominded)

Bands als deze zijn de dingen die festivals zoals Incubate zo geweldig maken. Een toffe beschrijving en een klein gaatje in je prachtig uitgezette trektocht door Tilburg, meer is er niet nodig om zoiets als dit te mogen aanschouwen. Een week voordat Incubate van start ging heb ik nog eens mooi door alle beschrijvingen gebladerd en viel mijn oog op het Nederlandse Katadreuffe. De altijd even mysterieuze en charmate tekst die me uit moest leggen wat deze groep voor moest stellen was natuurlijk niet genoeg, ik moest dit zelf meemaken. Om op zaterdagavond nog te overtuigen op een zo veel omvattend festival moet je van goede huize komen maar het is de heren wel gelukt. Een overdonderend goede (en trouwens druk bezochte) liveshow in het veelste kleine Kafee 't Buitenbeentje liet een indruk achter waardoor ik de volgende maandag meteen het net op gedoken ben.

Behalve een stel goede muzikanten blijken het ook een stel sociale heren te zijn, hun totale discografie (1 album, 1 EP) is namelijk gratis te downloaden op door de band zelf aangeboden links. Omdat ik van goede dingen altijd veel wil begon ik natuurlijk met Smooth Operators. Hierop hoorde ik hetzelfde kunstje dat de heren live vertoonde met als lichte tegenvaller dat het hier maar om een van de leden ging met geprogrammeerde drums. Baggerdrums of niet, het bleven ijzersterke nummers en niet veel later heb ik daarom ook de EP Quel Gargantua binnengehaald. Gelukkig is hierop wel de hele band te horen wat meteen zorgt voor een veel betere sound die de digitale zeikerigheid totaal is verloren. Als ik de muziek van Katadreuffe moet omschrijven kom ik ergens uit tussen math rock en post-hardcore maar hierin halen de heren hun invloeden uit een breed scala van genres waaronder post-punk, shoegaze, noise rock en zelfs wat jazz. Waar dit uiteindelijk op neer komt is een goede mix van gitaargeweld en synthpartijen ondersteund door bijpassende zang, drums en heerlijke basloopjes. Soms venijnig hard en dan weer atmospherisch en uitgesponnen. De heren houden van afwisselen zo ook met de tempo's dit zorgt soms voor onverwachte omslagen die de muziek niet makkelijker maken maar als men hier doorheen kijkt is dit een intense en zeer aangename luisterbeurt. Een veelbelovende band van eigen bodem, dat moeten we zeker in de gaten gaan houden. Voor het geld hoef je ze in ieder geval niet te laten liggen dus pik meteen even beide releases op.

Review door: Kevin Jansen

Katadreuffe myspace

Wet Hair - Dream (2009, Not Not Fun)

2009-10-15T11:54:00.000-07:00

Wet Hair - Dream
(2009, Not Not Fun)

Misschien wel het droevigste nieuws voor de experimentele scene van het afgelopen jaar, het uit elkaar gaan van pscych-noise formatie Raccoo-oo-oon. Wees niet getreurd, uit de resten van dit collectief is namelijk een hele stroom aan nieuwe projecten ontstaan. Een van de meest fascinerende daarvan is Wet Hair, bestaande uit Ryan Garbes en Shawn Reed (beide ex-leden van de eerder genoemde groep). Andere namen waaronder ex-Raccoo-oo-oons opereren zijn o.a. Pukers, Trash Dog, Driphouse, Youth of the Beast en Ryan Garbes. Eigenlijk is Raccoo-oo-oon dus nog steeds volop bezig, alleen is het wat versnipperd. Dat is dan ook meteen een goede beschrijving voor de sound van Wet Hair, waarin erg veel terugkomt uit hun eerdere werk.

Op de tweede 12" van dit duo getiteld Dream kunnen we dus drones, een portie psych-noise, tape sounds en chanted vocals verwachten. Dit alles is gedoopt in een lo-fi sfeertje vol van echo's. Hoogtepunt op het album zijn de Shawn Reed, die klinkt of hij direct uit het gesticht de studio in is gedoken. Vaak onverstaanbaar, altijd bezeten, liggen de vocals ver boven alles uitgemixt. Zo vormt de kerkorgel imiterende compositie voor een perfecte achtergrond voor een psychopaat z'n dromen. Uiteindelijk is dit album dat iets meer dan een half uurtje duurt weinig vernieuwend en vooral een persoonlijkere uitvoering van wat de heren al deden met Raccoo-oo-oon. Toch is het wel de beste Wet Hair release tot nu toe en vooral door de sterke vocalen een plaat die wel boven de grote hoeveelheid psych-noise van de laatste tijd uitsteekt.

Review door: Kevin Jansen

Wet Hair myspace

Gang Gang Dance - Saint Dymphna (2008, The Social Registry)

2009-10-15T10:49:00.000-07:00

Gang Gang Dance - Saint Dymphna
(2008, The Social Registry)

Als een artiest het presteert om anderhalve dag op repeat te staan op mijn iPod dan wordt dat natuurlijk beloond met een review. Helaas bij gebrek aan recenter werk (EP uitgesloten) betreft het hier een album van vorig jaar. Het collectief dat zo lang mijn oren heeft gestreeld in de afgelopen week is Gang Gang Dance. Deze uit Manhattan afkomstige experimentele groep heeft misschien wel een van de meest vooruitstrevende geluiden in de huidige muziekscene. Er is weinig dat niet in het straatje van dit vijftal valt, en er is natuurlijk altijd ruimte voor improvisatie. Het ijzersterke God's Money uit 2005 heeft mij helemaal overtuigd, Gang Gang Dance beheerst haar altijd groeiende stijl perfect. Op dit album wordt een heerlijk moderne combinatie tussen tribal-percussie en synthesizers gemaakt, aangevuld met de diverse zang van Lizzi Bougatsos.

Eigenlijk is het geheel geen steek veranderd sinds 2005 want de laatste, Saint Dymphna, klinkt nog steeds als typisch Gang Gang Dance. De invloeden schieten weer alle kanten op, zo is op deze plaat natuurlijk de tribal-percussie te horen, zijn er vele synths in werk gesteld die typische techno geluiden produceren en ook is de zang weer divers. Naast deze basisingrediënten is er bij Gang Gang Dance altijd ruimte voor meer gekkigheid en wat dat betreft laten ze zich flink gaan op dit album. Toch is het gehele geluid ingetogener dan voorheen, maar dit komt de kracht van de nummers alleen ten goede. Door niet totaal over the top te gaan komt de ijzersterke percussie nog duidelijker dan voorheen naar voren. En dat mag zeker gebeuren, er wordt op van alles getimmerd en ook digitaal worden er drums geprogrammeerd maar alles zit ongeloofelijk strak in elkaar. Hierdoor zijn ook op het laatste album de ritmes van over de hele wereld nog steeds de drijfveer. Leuk detail, Tinchy Stryder rapt ook nog even mee op dit album. En zo zien we maar weer dat Gang Gang Dance nog steeds de grenzen verlegt zonder de herkenbare sound te verlaten. Experimentele muziek heeft zelden zo catchy geklonken.

Review door: Kevin Jansen

Gang Gang Dance myspace

Pocahaunted - Passage (2009, Troubleman Unlimited)

2009-10-13T13:15:00.000-07:00

Pocahaunted - Passage
(2009, Troubleman Unlimited)

Zoals ik in de vorige review zei was Cameron Stallones van Sun Araw al eens te horen bij Pocahaunted en dat betrof dit album. Na vele releases is dit een van de meer verfijnde platen die ze de laatste hebben uitgebracht. Passage staat vol met vier nummers en duurt rond de veertig minuten. Weinig nieuws onder de zon, nog steeds zijn het drones die worden aangevuld met psych folk en zang die direct uit een oud ritueel lijkt te komen. De nummers verschillen niet veel van elkaar en ook in de composities zelf gebeurt er maar weinig. Voor vele zal dit Pocahaunted album, net als de andere, daarom direct als saai en slaapverwekkend bestempeld worden.

Echter, iets waar ik me keer op keer over verbaas, de dames voeren dit trucje zo goed uit dat het toch weer de moeite waard is. Zelf heb ik zeker meer dan dertig verschillende releases van dit duo (soms bijgestaan door verschillende bezettingen) gehoord en ik betwijfel dat dit de laatste zal zijn. Vernieuwing is er niet te vinden in het werk, er wordt niet eens een poging gedaan. Ik zou zelfs durven zeggen dat Pocahaunted er niet op uit is om muziek te maken maar meer een sfeer. En dat is nu juist het sterkste punt aan dit album, sfeer. De nummers geven me echt het gevoel dat ik ergens rondzweef tussen eeuwenoude rituelen, er wordt een hele sterke trance opgewekt. Eigenlijk licht het meer aan de luisteraar dan aan Pocahaunted, als je er voor open staat kun je heerlijk meezweven op deze drones. Doe je dit echter niet zul je ze al snel als saai ervaren en zeker niet door de talloze releases heen ploeteren. Als eerste kennismaking kan ik dit album zeker aanraden omdat de dames hier op hun sterkst zijn wat sfeer betreft.

Review door: Kevin Jansen

Pocahaunted myspace

Sun Araw - Heavy Deeds (2009, Not Not Fun)

2009-10-13T12:39:00.000-07:00

Sun Araw - Heavy Deeds
(2009, Not Not Fun)

De beste beschrijving voor dit ietwat vreemde project is misschien wel dat het een typische Not Not Fun artiest is. Het betreft hier het soloproject van Cameron Stallones, gitarist van Magic Laterns en ook al eens eerder te horen bij Pocahaunted. Vanuit deze projecten is Sun Araw een logisch gevolg. Ook hier horen we Cameron lang uitgerekte composities maken gebouwd rond drones en tribal drums en beats. Een experimentele artiest zoals deze zou niet experimenteel zijn als hij er toch niet wat gekke nieuwigheden aan toe zou voegen, en dat heeft hij zeker gedaan.

Op Heavy Deeds horen we Sun Araw gebruik maken van dub beats, tropical en psychedelische sounds, dit alles wordt aan elkaar gevlochten met drones en synthesizers en zelfs funky en akoestische gitaar komen voorbij op deze diverse plaat. Deze redelijk diverse invloeden worden mooi samengevoegd doordat Cameron de tijd neemt om de geluiden te laten samenwerken en over te vloeien. Hierbij maakt hij veel gebruik van echo's en wah wahs met een heel psychedelisch geheel als eindresultaat. De nummers worden geleid door simpele tribal-achtige beats die een soort trance opwekken, deze wordt enkel versterkt door de toevoeging van alle andere elementen. Soms lijkt de samenvoeging wat willekeurig maar door herhaling komt alles uiteindelijk toch op zijn plaats. Het best komt dit naar voren in de afsluiter All Night Long waarin het hele album nog eens mooi wordt samengevat. Bij twijfel wil ik mensen dan ook aanraden om met dit nummer te beginnen voor een goed beeld, en als het bevalt zul je zeker van de rest van het album genieten. Trippy, rustgevend, maar zeker niet slaapverwekkend deze Sun Araw.

Review door: Kevin Jansen

Sun Araw myspace

Blues Control - Local Flavor (2009, Siltbreeze)

2009-10-13T10:58:00.000-07:00

Blues Control - Local Flavor
(2009, Siltbreeze)

Ongelooflijk hoeveel ik naar dit album heb uitgekeken. Ondanks de soms tegenvallende eerdere releases is dit psychedelische duo uit Queens er zeker een om te volgen. Men bedient zich op gitaar, tapedecks en verscheidene elektronica om uitgesponnen psychedelische jams neer te zetten. Blues Control vloeit vrolijk door verschillende genres heen maar maakt vooral gebruik van drones en avant-garde noise om een psychedelisch geheel neer te zetten. Mijn eerste kennismaking met dit duo was op het gelijknamige debuutalbum Blues Control uit 2007 (niet te verwarren met de eerder uitgebrachte tape met dezelfde titel). Een zeer aangename kennismaking was het niet meteen, Blues Control leek te enthousiast. Voor de stijl die ze spelen leek het of deze twee te gehaast te werk gingen, er werden veel te veel nieuwe elementen gebruikt in een korte tijd. Soms zorgde dit voor erg interessante resultaten maar dit album kende ook een stel flinke tegenvallers.

Sinds deze eerste kennismaking heeft Blues Control natuurlijk niet stilgezeten. Ondertussen hebben ze er een handvol releases bij, die ik eerlijk gezegd maar matig heb gevolgd. Toch iedere keer als ik met Blues Control in aanraking kwam was het een boeiende luisterbeurt met veel potentie. Vandaar dat ik erg blij was toen ik de eerste positieve reacties hoorde op het dit jaar verschenen Local Flavor. De plaat begint precies zoals ik de twee ken, te enthousiast. Een opzwepende drumbeat en een rockende gitaar starten dit album nogal onwennig. Al snel vreesde ik dat het precies zo zou lopen als het debuut, maar de volhouder wint hier. Na het ietwat misplaatste eerste nummer wordt er meer ruimte gemaakt, men neemt de tijd om het muzikale pallet op te bouwen en af te stellen. Deze trend zet zich door terwijl de plaat vordert en bouwt heerlijk op naar het meesterwerk van dit album, On Through The Night. Dit zestien minuten durende pareltje klinkt precies zoals Blues Control in mijn dromen klinkt. Het overhaaste enthousiaste is compleet verdwenen en heeft plaats gemaakt voor controle en oog voor detail. Dit alles zorgt ervoor dat dit nummer ongeloofelijk meeslepend is opgebouwd, als het eindelijk voorbij is smacht ik naar meer. Blues Control heeft hun eigen stijl gevonden en mag wat mij betreft deze zeker doorvoeren op het volgende album dat we hopelijk snel kunnen beluisteren!

Review door: Kevin Jansen

Blues Control myspace

Animal Collective - Merriweather Post Pavilion (2009, Domino)

2009-10-13T09:35:00.000-07:00

Animal Collective - Merriweather Post Pavilion
(2009, Domino)

De hele muziekpers heeft dit album al de hemel ingeprezen, en niet onterecht. Deze nieuwe plaat is gewoon erg goed. Animal Collective was altijd al een boeiende groep om te volgen. Het onbeschrijfelijke geluid van de heren ging altijd vooruit zonder zijn roots te vergeten. Een genre koppelen aan de diverse albums die er tot nu toe zijn verschenen is haast onmogelijk. Animal Collective wordt vaak ingedeeld in de new wierd america beweging wat betekend dat ze graag spelen met psych- en freak folk en aanverwante experimentele muziekstijlen. Nummers zijn vaak vaag van opbouw en zwevende geluiden is haast een verplichting. Binnen deze brede stroming heeft het collectief ondertussen bijna alle uithoeken verkend.

Met Merriweather Post Pavilion schuiven de mannen iets verder richting de popmuziek. Structuren zijn makkelijker te vinden en er is meer te spreken van opzichzelfstaande nummers. Dromerig en experimenteel is het natuurlijk nog steeds en dat zullen ze ook altijd blijven maar zo toegankelijk als dit heeft dat nog nooit geklonken. In tegenstelling tot de soms wat verstrooide voorganger Strawberry Jam weet Animal Collective op het laatste album de kwaliteit mooi te verdelen. Wellicht is dit niet het boeiendste album dat ze ooit gemaakt hebben, er worden weinig totaal nieuwe elementen toegevoegd, waarschijnlijk wel het beste. De heren weten waar hun sterke punten zitten en hebben die op deze plaat gecombineerd en beter dan ooit uitgevoerd. Dat alles is verpakt in een album dat de luisteraar wat minder uitdaagt dan het oude werk, een echte doorbraak is niet ver weg vanaf hier.

Review door: Kevin Jansen

Animal Collective myspace

Black Pus - Down Da Drain/Bark of the Tree (2009, Corleone)

2009-10-12T12:19:00.000-07:00

Black Pus - Down Da Drain/Bark of the Tree
(2009, Corleone)

Alle stoppen zijn doorgeslagen bij Brian Chippendale, ik weet het nu echt zeker. Eerder bekend van zijn andere projecten Lightning Bolt en Mindflayer zien we Chippendale hier opnieuw met een geweldig agressief noise rock project, dit keer solo onder de naam Black Pus. Er zijn al meerdere albums van hem verschenen onder die naam maar deze EP is werkelijk het toppunt. Totaal hysterisch zoals we hem kennen. In de voorgaande Black Pus albums werd er duidelijk meer met noise en totale waanzin geflirt dan dat dit gebeurt bij Lightning Bolt en deze richting wordt als maar verder doorgezet. Als Down Da Drain/Bark of the Tree een vooruitzicht is op zijn volgende album wordt dat misschien wel de hardste noise rock plaat allertijden.

De met twee nummers gevulde EP begint tamelijk rustig met Down Da Drain. Schele feedback en militair klinkende tribal drums geven de toon aan van dit nummer. De zang is zoals gewoonlijk totaal onverstaanbaar en harstikke schel, het is meer een instrument geworden. Naarmate de trek vordert worden er meer lagen aan het geheel van noise toegevoegd. Het standvastige ritme van het begin wordt de hele tijd doorgevoerd. Dan is het de beurt aan het hysterische tweede nummer Bark of the Tree. Bij een eerste luisterbeurt lijkt het alsof hij op het verkeerde toerental wordt afgespeeld, omhoog gepitchte zang en razendsnelle drums. Daaroverheen meer lagen noise dan is het vorige nummer en al snel zit de geluidsdichtheid tegen de honderd procent aan. Het is haast onmogelijk om te horen wat er precies allemaal gebeurt. Het mooie van deze twee nummers is dat ze de ware aard van Chippendale laten horen zoals deze al terug is te zien in zijn comics. Dat dit niet altijd de mooiste songs oplevert wordt bewezen met deze twee van de feeback overlopende krachtpatsers. Ik hoor hem liever achter de drums zitten bij Lightning Bolt maar een kijkje in zijn hersenpan was zeker interessant.

Review door: Kevin Jansen

Black Pus myspace

Woods - Songs of Shame (2009, Woodist/Schrimper)

2009-10-12T11:58:00.000-07:00

Woods - Songs of Shame
(2009, Woodist/Schrimper)

Karakter dat heeft Woods nog steeds op deze nieuwe plaat. Dat was altijd al een van de ingrediënten waarvoor je naar een plaat deze wisselende formatie luistert. Wat begon als een duo is inmiddels uitgegroeid tot een groep van vier personen waarin de hoofdrol nog steeds is weggelegd voor gitarist en zanger Jeremy Earl. In typische Woods-stijl betekend de hoofdrol dat je het dichtst bij de microfoon zit tijdens de opname. Zoals op eerdere albums wordt er nog steeds opgenomen met een simpele microfoon midden in de ruimte op een tapedeck, hierdoor is het oude vertrouwde lo-fi kampvuursfeertje behouden gebleven.

Muzikaal zweeft Songs of Shame nog steeds ergens tussen lo-fi folk en indie pop waarvan we de heren kennen. Nieuw op dit album is de grotere hoofdrol voor psychedelische gitaaravonturen. Tussen de pakkende songs door wordt er meerdere keren lekker afgedwaald, hierdoor ontstaat een lekker vrij zweverig geheel. Precies de toevoeging die Woods nodig had. Ze moeten het natuurlijk niet hebben van de perfect gestemde gitaren, de high tech opnames of het uitermate ingewikkelde ritme in de nummers. Woods is een sfeer, een avond aan het kampvuur met een paar lekkere songs tussen een hoop gelach en plezier door. En dat is precies wat er wordt neergezet op deze plaat. De heren hebben hier zeker niet hun beste nummers geschreven, er zijn al een aantal super sterke songs in hun repetoire te vinden, maar het beste album naar mijn mening wel. Een beter afstemming en overvloeing tussen de psychedelica en de songs is een verbeterpunt voor de toekomst maar voor nu gewoon een verdomd heerlijke Woods plaat zoals we van ze gewend zijn.

Review door: Kevin Jansen

Woods myspace

HEALTH - Get Color (2009, Lovepump United)

2009-10-12T10:53:00.000-07:00

HEALTH - Get Color
(2009, Lovepump United)

Perspectief is heel belangrijk wanneer men kijkt naar een band als HEALTH. Ze spelen een samevoeging van noise rock en electronica waarin ze niet bang zijn om de nodige noise te gebruiken. Als ze vergelijkt worden met bijvoorbeeld Prurient voelt het allemaal nogal slap aan maar in vergelijking met het grootste deel van het muzikale spectrum zijn dit harde nummers. Althans, dat was hun eerder album HEALTH en de daarop volgende remixplaat. Ruwe uitspattingen, harde nummers en veel onderdelen die je niet gauw terug zult zien in normale popsongs daar stond het debuutalbum vol mee.

De mensen die de hype rond deze formatie gevolgd hebben zullen ook wel mee hebben gekregen dat er het een en ander is veranderd sinds deze beginselen. Op de nieuwe plaat Get Color is namelijk meer structuur te vinden dan ooit verwacht, ook zijn een aantal van de harde geluiden ingeruild voor poppy zang en werkelijke nummers. Nog steeds hangt het geheel aan elkaar van uitspattingen met noise, echter zijn ze dit maal ietwat gecontroleerder te werk gegaan. Veelal is dit voor mij persoonlijk een gigantische tegenvaller. Bands brengen een ruw en gedurfd debuut uit met het gevolg dat ze gehypt worden. Uiteindelijk komt er dan veelste snel een vervolg achteraan om de hype te voeden, vaak aangepast op een nog grotere doelgroep. Bij dit album is die aanpassing wel gemaakt, maar om de juiste redenen. HEALTH weet waar ze naartoe willen en bereikt dit volledig met een van de pakkendste albums van het jaar. Het toppunt in deze formatie is gelukkig bewaard gebleven, de ongeloofelijk krachtige haast tribal drums zijn nog steeds even hard. Terechte single Die Slow is het beste voorbeeld van de nieuwe stijl en tevens een erg pakkend nummer. HEALTH-fans komen zeker aan hun trekken, nieuwelingen kunnen beter eerst even op youtube de video kijken.

Review door: Kevin Jansen

HEALTH myspace

Fuck Buttons - Tarot Sport (2009, ATP Recordings)

2009-10-12T09:43:00.000-07:00

Fuck Buttons - Tarot Sport
(2009, ATP Recordings)

Officieel komt hij overmorgen pas uit maar hier is alvast een review zodat je hem dan meteen met een gerust hart kunt gaan kopen. Het betreft hier de opvolger van het in 2007 zeer goed ontvangen debuut Street Horrrsing van het duo Fuck Buttons. Op deze plaat was al eerder te horen hoe deze mannen noise en drone combineren met melodieze ambient en zelfs beats. Zoals dat bijna regel is van een debuutalbum waren de heren deze stijl nog behoorlijk aan het aftasten met gemengd succes. Het geheel zorgde voor een erg goede plaat die soms ietwat teveel verzoop in het geweld aan noise dat de heren uit hun merkwaardige instrumenten halen.

Van fouten moet je leren en dat hebben deze heren duidelijk gedaan. Ik ontkom er niet aan om de slechtste woordgrap in de geschiedenis van het internet te maken, fuck wat drukken deze heren op de juist buttons met deze plaat. Ze zitten nog steeds in het vertrouwde stijltje met Tarot Sport maar wat opbouw en gebruik van beats betreft zijn er grote stappen vooruit gemaakt. In plaats van de jams op het eerste album heeft men nu het gevoel echt naar nummers te luisteren. Ondanks deze strakkere opbouw zien we nog steeds dezelfde overvloeiende aanpak in het album terug, dezelfde synths en beats duiken nog wel eens op in verschillende nummers. Soms wat voorspelbaar maar het gehele resultaat luistert hierdoor lekker weg, zelfs het eerste nummer sluit goed aan op het laaste wat meerdere luisterbeurten aanmoedigt. Het sterkst vind ik dit album tijdens de opener Surf Solar die qua opbouw erg vergelijkbaar is met Sweet Love for Planet Earth, het meesterwerk van eerste plaat. Er wordt leven in de beats geblazen doordat de melodieuze drones op een zelfde niveau erlangs vloeien, herhalende loops lijken opeens zo vrij en beweegelijk. Petje af voor Andrew Weatherhall, de producent van dit album, voor een evenwichtige mix tussen alle elementen van Fuck Buttons. Erg sterk vervolg dat doet verlangen naar meer.

Review door: Kevin Jansen

Fuck Buttons myspace

Bygones - by- (2009, Sargent House)

2009-10-12T09:04:00.000-07:00

Bygones - by-
(2009, Sargent House)

Niet meer dan het logische vervolg op de vorige review. Bygones is een relatief nieuw project dat in 2008 gestart werdt door de langverwachte samenwerking tussen Nick Reinhart (Tera Melos) en Zach Hill (Hella, Holy Smokes etc.). Het eerste resultaat van deze hemelse combinatie is het dit jaar uitgebrachte by-. Op dit album horen we de twee mannen ingewikkelde doch melodieuze structuren neerzetten die het best te plaatsen zijn binnen het math- en noise rock genre. Dit betekend wederom muzikale hoogstandjes van de twee die in hun vorige projecten al meer dan eens lieten horen dat ze hun instrument beheersen. Men zou verwachten dat er weinig fout kan gaan als deze twee een gecombineerd album uitbrengen. Helaas moet ik vast stellen dat het eindresultaat mij toch lichtelijk tegenvalt.

Ik zou bijna zeggen dat de nummers geschreven werden nadat er al een ander album door de twee geschreven was. Het geheel klinkt behoorlijk zwak en eerder als math pop in vergelijking met het adrenaline gevulde werk dat te horen is op bijvoorbeeld Hold your Horse Is (Hella) of Drugs to the Dear Youth (Tera Melos). Gelukkig kan ik wel vast stellen dat het hier dan wel de beste popmuziek betreft die er de laatste decennia geschreven is. De heren weten nog steeds hoe een goed nummer in elkaar zit en houden de aandacht over de gehele plaat dan ook goed vast. Het geluid is aangenaam melodieus en luistert lekker weg, door de minimale bezetting zijn de fijne details in het spel van beide instrumenten ook erg goed te horen. Al met al geeft het album me vooral dubbele gevoelens. Eenerzijds is het een geweldig goed math pop album dat op bepaalde punten erg fris klinkt. Toch, vooral door de hierbij betrokken muzikanten zit ik het hele album te wachten tot ze alles eruithalen dat erin zit en dat is naar mijn mening nog lang niet gebeurd. Hopelijk was dit enkel een opstapje naar een verassend experimentele opvolger vol energie.

Review door: Kevin Jansen

Bygones myspace

Tera Melos - Drugs to the Dear Youth (2007, Self-released - 2009, Sargent House

2009-10-12T08:34:00.000-07:00

Tera Melos - Drugs to the Dear Youth
(2007, Self-released - 2009, Sargent House)

Wat is er nou een beter excuus voor een review dan deze prachtige heruitgave op het befaamde Sargent House? Deze voor het eerst in 2007 zelfuitgebrachte EP betreft de tweede officiële release van Tera Melos. Eerder verschenen al een zeer mysterieuze demo en het naamloze debuut (vaak Melodies of Tera Melos genoemd). Begonnen als quartet is de formatie ondertussen gekrompen tot een trio dat vooral draait om gitarist en vocalist Nick Reinhart (ook bekend van de samenwerking met Hella drummer Zach Hill onder de naam Bygones). Tera Melos zweeft ergens in het onduidelijke hokje van de math rock, prominente invloeden in hun spel komen onder andere uit jazz, post-hardcore en ambient.

Dit alles smelt samen tot een stel zweverige songs die tijdens een eerste luisterbeurt nogal chaotisch over kunnen komen. Als men er goed voor gaat zitten is echter te horen dat het hier niet gaat om een aantal ADHD-patiënten maar muzikale genialiteit. De uitgesponnen gitaarriffs in combinatie met ambient elektronica en jazzy drums zijn perfect op elkaar afgestemd. De vraag blijft of men het doel had om ongeloofelijk technische muziek te maken en toevallig op een mooi geheel uitkwam of dat het net andersom is gebeurd. Dit is natuurlijk totaal niet van belang bij het genieten van deze plaat. Hoogtepunt is duidelijk het korte interlude Ambassadors of All that is Good dat wordt gevolgd door het epische 40 Rods to the Hogs Head waarin alle onderdelen van Tera Melos prachtig naar voren komen. Al met al een geweldige plaat die soms op het randje zweeft tussen totaal verloren gitaargepingel en prachtige songs, gelukkig blijven de heren altijd netjes binnen de lijntjes. Is dit alles toch wat teveel? Dan raad ik het hierop volgende gedeelde album met By the End of Tonight aan waarop het gaspedaal iets minder diep wordt ingetrapt en er wat meer oog is voor zang.

Review door: Kevin Jansen

Tera Melos myspace

Black Dice - Repo (2009, Paw Tracks)

2009-10-12T07:54:00.000-07:00

Black Dice - Repo
(2009, Paw Tracks)

Makkelijk hebben de heren uit Brooklyn het nooit aangepakt. Het trio dat al sinds 1997 onorthodoxe muziek produceert heeft al vele verschillende genres aangedaan. Ooit begonnen als een werkelijke band, bekend om hun trashy noise rock shows, heeft Black Dice een weg afgelegd langs dub, afrobeat, ambient en vele andere genres. Het gaat hier dan ook om een van de weinige bands die de tag experimental ook echt verdient. Een vreemd geluid maakt het nog geen experiment, verandering doet dat wel. En daar houden de jongemannen zeker van, zo ook te horen op deze laatste plaat.

Repo is de opvolger van het in 2007 verschenen Load Blown maar zeker geen herhaling van die eerdere plaat. Op het nieuwe album horen we Black Dice wederom verder afdwalen van hun originele sound. De vrije stijl van componeren en het samenvloeien van verschillende genres is niet nieuw, de poppy invulling hiervan wel. Waren deze heren niet zo eigenwijs met hun geluiden te werk gegaan had het zo een popalbum kunnen worden. Het resultaat van deze frisse aanpak is een verassend ritmische plaat gevuld met vooral korte uitspattingen van nummers. Deze verschillende tracks worden opgevuld met diverse geluiden, waarin offbeat drumloops en echo's spelen hierin de hoofdrol. Ondanks de korte en directe aard van de nummers vormt deze plaat een mooi vloeiend geheel. Dat is vooral te danken aan het geweldige masteren en mixen van dit album, de sounds sluiten perfect op elkaar aan. Zoals altijd al geweest is Black Dice vooral een band die zich niet laat beschrijven, het laat zich ervaren. Daarom wil ik ook iedereen aanraden om deze nieuweling in huis te halen en er een mooie eigen mening over te vormen. Als ik dan toch een goede beschrijving zou moeten geven raad ik een blik op de albumhoes aan, poppy maar vooral weer gruwelijk eigenwijs. Black Dice zoals het hoort.

Review door: Kevin Jansen

Black Dice myspace