Katadreuffe - Quel Gargantua (2009, Narrominded)

Katadreuffe - Quel Gargantua
(2009, Narrominded)

Bands als deze zijn de dingen die festivals zoals Incubate zo geweldig maken. Een toffe beschrijving en een klein gaatje in je prachtig uitgezette trektocht door Tilburg, meer is er niet nodig om zoiets als dit te mogen aanschouwen. Een week voordat Incubate van start ging heb ik nog eens mooi door alle beschrijvingen gebladerd en viel mijn oog op het Nederlandse Katadreuffe. De altijd even mysterieuze en charmate tekst die me uit moest leggen wat deze groep voor moest stellen was natuurlijk niet genoeg, ik moest dit zelf meemaken. Om op zaterdagavond nog te overtuigen op een zo veel omvattend festival moet je van goede huize komen maar het is de heren wel gelukt. Een overdonderend goede (en trouwens druk bezochte) liveshow in het veelste kleine Kafee 't Buitenbeentje liet een indruk achter waardoor ik de volgende maandag meteen het net op gedoken ben.

Behalve een stel goede muzikanten blijken het ook een stel sociale heren te zijn, hun totale discografie (1 album, 1 EP) is namelijk gratis te downloaden op door de band zelf aangeboden links. Omdat ik van goede dingen altijd veel wil begon ik natuurlijk met Smooth Operators. Hierop hoorde ik hetzelfde kunstje dat de heren live vertoonde met als lichte tegenvaller dat het hier maar om een van de leden ging met geprogrammeerde drums. Baggerdrums of niet, het bleven ijzersterke nummers en niet veel later heb ik daarom ook de EP Quel Gargantua binnengehaald. Gelukkig is hierop wel de hele band te horen wat meteen zorgt voor een veel betere sound die de digitale zeikerigheid totaal is verloren. Als ik de muziek van Katadreuffe moet omschrijven kom ik ergens uit tussen math rock en post-hardcore maar hierin halen de heren hun invloeden uit een breed scala van genres waaronder post-punk, shoegaze, noise rock en zelfs wat jazz. Waar dit uiteindelijk op neer komt is een goede mix van gitaargeweld en synthpartijen ondersteund door bijpassende zang, drums en heerlijke basloopjes. Soms venijnig hard en dan weer atmospherisch en uitgesponnen. De heren houden van afwisselen zo ook met de tempo's dit zorgt soms voor onverwachte omslagen die de muziek niet makkelijker maken maar als men hier doorheen kijkt is dit een intense en zeer aangename luisterbeurt. Een veelbelovende band van eigen bodem, dat moeten we zeker in de gaten gaan houden. Voor het geld hoef je ze in ieder geval niet te laten liggen dus pik meteen even beide releases op.

Review door: Kevin Jansen

Katadreuffe myspace

Tera Melos - Drugs to the Dear Youth (2007, Self-released - 2009, Sargent House

Tera Melos - Drugs to the Dear Youth
(2007, Self-released - 2009, Sargent House)

Wat is er nou een beter excuus voor een review dan deze prachtige heruitgave op het befaamde Sargent House? Deze voor het eerst in 2007 zelfuitgebrachte EP betreft de tweede officiële release van Tera Melos. Eerder verschenen al een zeer mysterieuze demo en het naamloze debuut (vaak Melodies of Tera Melos genoemd). Begonnen als quartet is de formatie ondertussen gekrompen tot een trio dat vooral draait om gitarist en vocalist Nick Reinhart (ook bekend van de samenwerking met Hella drummer Zach Hill onder de naam Bygones). Tera Melos zweeft ergens in het onduidelijke hokje van de math rock, prominente invloeden in hun spel komen onder andere uit jazz, post-hardcore en ambient.

Dit alles smelt samen tot een stel zweverige songs die tijdens een eerste luisterbeurt nogal chaotisch over kunnen komen. Als men er goed voor gaat zitten is echter te horen dat het hier niet gaat om een aantal ADHD-patiënten maar muzikale genialiteit. De uitgesponnen gitaarriffs in combinatie met ambient elektronica en jazzy drums zijn perfect op elkaar afgestemd. De vraag blijft of men het doel had om ongeloofelijk technische muziek te maken en toevallig op een mooi geheel uitkwam of dat het net andersom is gebeurd. Dit is natuurlijk totaal niet van belang bij het genieten van deze plaat. Hoogtepunt is duidelijk het korte interlude Ambassadors of All that is Good dat wordt gevolgd door het epische 40 Rods to the Hogs Head waarin alle onderdelen van Tera Melos prachtig naar voren komen. Al met al een geweldige plaat die soms op het randje zweeft tussen totaal verloren gitaargepingel en prachtige songs, gelukkig blijven de heren altijd netjes binnen de lijntjes. Is dit alles toch wat teveel? Dan raad ik het hierop volgende gedeelde album met By the End of Tonight aan waarop het gaspedaal iets minder diep wordt ingetrapt en er wat meer oog is voor zang.

Review door: Kevin Jansen

Tera Melos myspace